توصیف آقاسیدعلی قاضی فقر و تهی‌دستی مرحوم قاضی از جانبی، و از استقامت و تمکین و شادابی ایشان از جانب دیگر، داستان‌ها و حکایت‌ها بر سر زبان‌هاست؛ و این نیست مگر خروج وی از جزئیّت و پیوستن او به کلّیّت؛ به‌طوری‌ که از تعلّقات مادّه و زمان و مکان بیرون آمده و به ولایت مطلقۀ إلهیّه پیوسته و مصداق حقیقی ﴿أَلَآ إِنَّ أَوۡلِيَآءَ ٱللَهِ لَا خَوۡفٌ عَلَيۡهِمۡ وَلَا هُمۡ يَحۡزَنُونَ﴾ دربارۀ او تحقّق یافته است.مرحوم‌ قاضی‌ در تهذیب‌ نفس‌ و اخلاق‌ و سیروسلوک‌ در معارف‌ الهیّه، و واردات‌ قلبیّه‌، و مکا

زیارت از ریشه «زَور» است. اصل این واژه به معنای میل و عدول از چیزی است.احمد بن فارس لغت نویس مشهور می‌گوید: زائر را از آن جهت زائر میگویند که وقتی به زیارت تو می‌آید از غیر تو عدول میکند و رو برمیگرداند از این رو برخی گفته‌اند: زیارت به معنای قصد و توجه است. فیومی از لغویون مصر میگوید زیارت در عرف آن است که انسان با انگیزه بزرگداشت کسی و انس گرفتن با او به وی روی آورد.این که بر ملاقات اولیا و بزرگان اطلاق زیارت شده از آن جهت است که این کار انحراف از جریان مادی و عدول از عالم طبیعت و توجه به عالم

زیارت اربعین _کربلا ای جلوه گاه عشق جانان کربلا کربلا ای جلوه گاه عشق جانان کربلاکربلا سنده یاتان جانانه قربان کربلاسن او یِرسَن عالَم امکاندا حیّ لَم یَزلبیر یری خلق ایتمیوب ای کربلا سندن گوزلسنده بی پرده تجلّی ایلدی صبح ازلتازه دن قانلی شفقده اولدی پنهان کربلاعَیبةُ العِلم خدا یَنبوعِ حکمت سنده دوربیر فلک سن نیّر تابان عزّت سنده دورمغرب جان مشرق هاءِ هویّت سنده دوریر سنیله فخر ایدر افلاکه هر آن کربلاسنده دور اسماء حُسنَی ای مطاف ماسوامنبع اسراریسن ای خاک پاک نینوامُنکشَف دور سنده "الرَّحمن

زیارت اربعین یک سفر آفاقی و جابجائی فیزیکی نیست ، رفتن با جان است و عزیمت به دیار نور ، برگرفتنِ جام طهورِ "مَاءِ مَعِين" از دست سقّای با معرفت کربلا !

قدمهای کربلائی چراغ راه سلوک و سراجِ صراط زندگی معنادار است.ترسیمِ چشم انداز حسینی زیستن و برگرفتن قَبَسی از "مِصباحُ الهُدی". نِشستن در "سَفینةُ النَجاة"ی که بر سرشک دلدادگان جاری است و حرکت می کند.

اشکم احرام طواف حرمت می بندد

گرچه از خون دل ریش دَمی طاهر نیست !

در زیارت اربعین و تشرّف به حرم امام علی (ع) یا حَرَمین کربلا با آن خیل عظیم زائران ، ابیات ذیل از علّامه طباطبائی (ره) نمود واضحتری پیدا می کند که:

من به سرچشمۀ خورشید نه خود بُردم راه
ذرّه ای بودم و مِهر تو مرا بالا بُرد

من خَسی بی سر و پایم که به سیل افتادم
او که می رفت مرا هم به دل دریا بُرد.